LIPUNAN

     hmmm. from now on,my every blog entry will be entitled "bumming blues," until i find a job that is. mwahahaha, scary. paano kung hulyo na at wala pa rin akong trabaho?

     anyways. mayo pa lang naman. and i can always tell myself that i needed a rest. kahit buryong-buryo na ako dito sa bahay!

     kaya, eto na ang katas ng aking pagkaburyo (ipinagpatuloy mula sa bumming blues part 1):

7) ang hirap ng walang sariling pera. as in walang walang wala. gusto kong tumulong sa youthvote ngayun, kaso hindi ako pinayagan. baka raw magkaroon ng rambol at madamay pa ako. sus. malabo yun. at bored na ako dito sa bahay. e hindi naman pwedeng basta na lang ako umalis dahil isandaang piso ang pamasahe ng balikan mula sa min patungong maynila. good luck na lang, wala talaga akong pera. at nasabi ko na bang bored na bored na ako?

naniningin ako ng mga litrato ng mga ka-block ko kanina. miss ko na sila. ang bilis pala ng apat na taon. pero ayoko nang mag-sentimyento pa dahil baka maiyak lang ako tas mapagkamalan pa ako ng nanay ko na nababaliw. medyo naapektohan yata siya nung episode sa maalala mo kaya kung saan 3 sa 5 na magkakapatid ang nabaliw.

hay…kailan kaya ulit makukumpleto ang block? sniff, sniff…

     hello world! banggain mo ako, sige lang. dahil tatayo ako at lalaban! bwahahahah. so here i am, bumming, pero hindi unemployed (dahil ayon sa latest definition ng unemployment, kailangang hindi ka na naghahanap ng trabaho para maging unemployed. so yes, kahit hindi ka kumikita ng pera, basta’t naghahanap ka ng trabaho, pasok ka pa rin sa depinisyon. sabagay, trabaho na rin siguro ang paghahanap ng trabaho dahil lakad ka nang lakad, exam dito, interview doon… NOT!)

     so while i’m still employed at the business of looking for work, i’ve decided to document the experience (aka ANGST!). natututo naman ako dude. at may masasayang moments din naman. isa pa, nakakatuyo ng utak ang pamamalagi sa bahay at panunuod ng tv. kaya eto na, without further eclavu, my bumming blues! ( warning: dahil sabog ako, anything goes.)

1.) perennial na ang tanong na "tell us about yourself," which is but the interviewer’s way of saying "tulungan mo kaming iprito ka sa sarili mong mantika."

2.)  i hate it when employers use BIG nice words to hide the fact that you’d still be slaving your butt off in a call center, or doing some routine, menial job which they hide by the title "business process outsourcing." no offense meant to the people working there, pero kasi naman, they don’t even read your resume– mine clearly said that i wanted to APPLY LESSONS LEARNED IN THE ACADEME.  E san ba sa mga kursong kinuha ko sa Political Science tinuro ang pag-aayos ng payroll ng mga kano at pag-"eevaluate" ng mga travel expenses nila?

      take for example, our blockhead fred, FRED THE MAGNA CUM LAUDE, got offered a job with a fancy title to it, but which he describes as "mas mataas ng konti sa kargador." kasi raw hindi ikaw yung magbubuhat nung mga kahon, ikaw lang yung mag-uutos sa mga tao kung san nila ilalagay yun. wow, and you need a four-year course for that kind of job?! (sabi ni carlo, baka kailangan mo pang i-compute ang tamang workload per person. sabi ko naman, idagdag mo na ang tamang angle for lifting. mwahahahaha, the arrogance of a UP grad) thank you very much IBM, pero kamusta naman kayo!

3.) pero mas nakaka-frustrate ang mga demanding na job postings na hindi lang masteral degree ang hinahanap, working experience pa, tas you have to be under 30 pa. e mabuti sana kung ka ganda nung trabaho. and dude, hindi counted ang pag-papaalipin sa mga call center. eto yung mga job postings na magpapaisip sayo na "girl, kelangan mo pang mag-aral."

4.)pag nag-exam ka sa umaga, brace yourself for an interview sa hapon.

5.) remember the thesis days when you use to console yourself that the paper would be useful one day? well at least i used to do that. at totoo ito, pramiz! kasi kapag may magtatanong sayo (sa job interview) if you’ve done a paper, may ready answer ka na. wag nga lang gumaya sa amin ni abi, nalimutan na naming yung ibang recommendation / findings. awwts.

6.)bakit ba naman kamalas-malas ng batch namin at nataon pag nag freeze hiring ang gobyerno dahil sa eleksyon? iniisip ko na lang na dahil may mga bagong papasok na senador, malamang naman siguro mangangailangan sila ng legislative staff….

… ipagpapatuloy

PS: if you’re gonna read this, imagine the joe d’ mango style of speaking. bwahahahah. or ate charo’s.

mahirap magsimula muli matapos mabasag ang isang pangarap. dahil naging bahagi na ng sarili mo ang pangarap na yon. ang pangarap ay isang ikaw na gusto mong maging, at mahirap tanggapin na maaaring hindi na maging ikaw yung ikaw na ginusto mo. pero ang mas mahirap, yung muling mangarap. dahil kailangan mong damputin ang mga nabasag na bahagi ng iyong sarili, at hindi mo maiiwasan ang mabubog.

but the sad part about my broken dream is that i never knew how much i wanted it, until it was too late. siguro nga, habang pinaghihirapan mo ang isang bagay, nagugustuhan mo na rin ito.

right now, i feel so down. masaya ang walang ginagawa dahil bakasyon, pero nakakapraning ang walang ginagawa dahil wala ka na talagang nakaplanong gagawin. dun na pumapasok yung sangkatutak na panghihinayang, that i should have done more of this and less of that, that i should have done this and not that. pero hindi ko na maibabalik pa ang panahon (this is how CORNY i am becoming), but i do have the days to come.   

minsan gusto ko na lang talikuran ang lahat, pero ayoko namang maging ganun ka-duwag. and besides, with the way things are going, wala na talaga akong ibang pwedeng puntahan, kasi lahat ng pintuang katukan ko ay kasalukuyang nakasara para sa akin. right now, i’m holding on to the belief that you can get anything you want if you want it bad enough. and if this experiece taught me anything, it is that i do want it. bad.

one last try, and then i’d move on. do something else. want something else. siguro naman, hindi lahat ng mga pintuan ay habangbuhay na nakasara para sa akin.#